Dyrekcja PN Bory Tucholskie

Park Narodowy Bory Tucholskie został utworzony w 1996 roku. Jego powierzchnia wynosi 4798 ha (0,26 proc. powierzchni województwa), powierzchnia otuliny 12 981 ha. Park obejmuje północno-wschodnią część Borów Tucholskich, która jest uważana za najpiękniejszą i najmniej zmienioną; jest położony na rozległym sandrze Brdy, zbudowanym głównie z piasku i żwiru. Pod względem geomorfologicznym stanowi równinę sandrową, urozmaiconą wydmami i zagłębieniami wytopiskowymi po bryłach martwego lodu lodowcowego, poprzecinaną dolinami rzek: Brdy, Wdy, Chociny, Zbrzycy i Czerskiej Strugi. Typowy element parku stanowią długie rynny jeziorne o stromych zboczach, głębokie, wyżłobione przez wody lodowcowe. Znajduje się tu 17 jezior o powierzchni powyżej 1 ha. Unikatowymi cechami krajobrazu charakteryzuje się zlewnia Strugi Siedmiu Jezior. Liczne jeziora lobeliowe oraz niewielkie jeziora dystroficzne (tzw. oczka) należą do osobliwości parku. Lasy, zajmujące obszar 3900 ha, to przede wszystkim bory: mieszane i świeże oraz ekosystemy torfowiskowe.

to 56 zespołów roślinności wodnej, 7 zespołów mszarnych i 15 zespołów leśnych. Ponadto jest tu bogata szata porostów (206 gatunków). Lasy, porastające piaski sandrowe, to głównie sosna z domieszką brzozy brodawkowatej i olszy.

Na obszarze parku zachowała się specyficzna flora naczyniowa złożona z wielu gatunków roślin. Największą grupę gatunków rzadkich, dostosowanych do skrajnych warunków siedliskowych, tworzą rośliny siedlisk ubogich, oligotroficznych. Są to gatunki borowe i wrzosowiskowe, rośliny torfowisk i czystych jezior położonych na jałowym mineralnym podłożu. We florze parku stwierdzono występowanie wielu ga­tunków reliktowych z okresu glacjału i pierwszych okresów polodowcowych. Są to np.: trzcinnik prosty, turzyca strunowa, skalnica torfowiskowa, gwiazdnica grubolistna, fiołek torfowy, żurawina drobnolistkowa, zimoziół północny, grążel drobny.

Z reliktów postglacjalnych na uwagę zasługują: wyblin jednolistny, nasięźrzał pospolity i grzybienie północne. Ich obecność w parku sygnalizuje wysoki stopień naturalności szaty roślinnej. Florę parku wzbogacają również gatunki borealno-atlantyckie. Na szczególną uwagę zasługuje grupa roślin spotykanych w czystych jeziorach lobeliowych, a należą do nich: lobelia jeziorna, poryblin jeziorny, wywłócznik skrętolistny, elisma wodna. W parku znalazło zabezpieczenie wiele gatunków objętych ochroną, jak choćby widłaki i rosiczki.

jest reprezentowana przez 144 gatunki ptaków (108 lęgowych), 25 gatunków ryb, 43 gatunki ssaków, 13 gatunków płazów i 6 gatunków gadów.

Wśród ptaków podlegających ochronie występują: puchacz, bielik, żuraw, gągoł, tracz nurogęś i zimorodek. Symbolem parku jest głuszec – ptak, który jeszcze niedawno licznie występował w Borach Tucholskich.

Z dużych ssaków występują: jelenie, sarny, dziki, lisy, kuny, jenoty, wydry i borsuki. W roku 1978 na obszarze Strugi Siedmiu Jezior reintrodukowano bobra europejskiego, zwiększającego z roku na rok swoją liczebność.

Licznie reprezentowane są również płazy: żaba trawna, moczarowa i ropuchy – zielona i szara, a także rzekotka drzewna. Spotykamy też traszki: grzebieniastą i zwyczajną.

Od kilku lat obserwować można coraz liczniejsze występowanie nietoperzy, wśród nich nocka, karlika mniejszego i większego, mroczka późnego. Z gadów najliczniej występuje żmija zygzakowata. W wodach parku występuje około 25 gatunków ryb, w tym: pstrąg potokowy i tęczowy oraz lipień, sieja, sielawa, węgorz, okoń, lin, leszcz, różanka, koza, miętus.

   Powrót