|
Kaszubski Park Krajobrazowy
 Dyrekcja Parku ul. PCK 1, 83-300 Kartuzy tel.: (058) 685-32-97 (058) 685-34-33 fax: (058) 685-32-97  Kaszubski Park Krajobrazowy został utworzony w 1983r. Park obejmuje swoimi granicami centralny obszar etnicznej Kaszubszczyzny, określony jako wyróżniający się geograficznie region zwany Pojezierzem Kaszubskim. Powierzchnia Parku wynosi 33 202 ha, powierzchnia otuliny 32 494 ha. Lasy w parku zajmują ok. 34%, użytki rolne ok. 50%, a wody powierzchniowe ponad 10%. Park charakteryzuje bardzo urozmaicona rzeźba terenu. Występują tu wysoczyzny morenowe i wysokie wzgórza czołowomorenowe, rynny jeziorne, doliny rzeczne i fragmenty równin sandrowych. Największe zgrupowanie stanowią Wzgórza Szymbarskie o średnich wysokościach powyżej 260 m n.p.m., z najwyższym wzniesieniem w Polsce północnej - Wieżycą (328,6 m n.p.m.). Cechą charakterystyczną Parku są liczne zagłębienia terenu, których większość powstała po ustąpieniu lądolodu na skutek wytapiania się martwego lodu. Często wypełniane są jeziorami zwanymi wytopiskowymi, a niektóre zajęte przez torfowiska. Silnie rozbudowana jest sieć hydrograficzna ze źródliskowymi odcinkami Raduni, Łeby i Bukowiny oraz licznymi jeziorami o skomplikowanej linii brzegowej i znacznej głębokości. Znajdują się tu płaty bardzo wartościowej roślinności leśnej i nie leśnej (łąki, torfowiska). Na obszarach leśnych dominują buczyny kwaśne i lasy bukowo - dębowe, natomiast w części południowej bór mieszany. W parku znajdują się 34 jeziora o powierzchniach przekraczających 10 ha (łącznie zajmują powierzchnię 3196 ha, tj. ok. 10% powierzchni Parku). Największym jeziorem w Parku jest Raduńskie Dolne (737,2 ha), a najgłębszym Raduńskie Górne (43 m). Jeziora te połączone biegiem Raduni tworzą (razem z kilkoma innymi) tzw. „Kółko Raduńskie”. Flora W parku występuje około 56 gatunków chronionych. Można tu spotkać gatunki górskie i podgórskie (np. tojad dzióbaty, podrzeń żebrowiec, skrzyp olbrzymi, kokoryczka okółkowa, kozłek bzowy, przetacznik górski, dąbrówka piramidalna, manna gajowa, niezapominajka leśna) oraz reliky lodowcowe (np. modrzewnica zwyczajna, mącznica lekarska, bażyna czarna, bagno zwyczajne, grzybienie północne, wielosił błękitny). Obszary morenowe parku porastaja lasy bukowe lub lasy z dominacją buka w drzewostanie. Na wysoczyznach morenowych najczęściej rośnie las bukowo - dębowy, a na stokach wzgórz moreny czołowej i rynien polodowcowych żyzna lub kwaśna buczyna niżowa. Na dużych torfowiskach w Lasach Mirachowskich rozwinął się bór bagienny i brzezina bagienna. Do najcenniejszych zespołów roślinności leśnej w parku należą, występujące lokalnie i na bardzo małej powierzchni, zbiorowiska buczyny storczykowej i źródliskowe łęgi - podgórski jesionowy oraz jesionowo - olszowy. Fauna Najlepiej zbadaną fauną Parku są ptaki. Dotychczas odnotowano 135 gatunków ptaków lęgowych, w tym 77 gniazdujących. Na uwagę zasługują tracze - szlachar i nurogęś, żuraw samotnik, gągoł, bielik, sowy – orzechówka, włochatka i muchołówka mała. Na torfowiskach i jeziorach dystroficznych gniazdują cyraneczki, a na strugach - pliszka górska, zimorodek, zimuje tu także pluszcz. Wśród ssaków występują: sarna, dzik, jeleń, borsuk, jenot, lis, zając, piżmak, kuna leśna i kamionka, tchórz, łasica i gronostaj oraz 10 gatunków nietoperzy. Płazów stwierdzono w parku 10 gatunków, a gadów 5 (w tym coraz rzadszą żmiję zygzakowatą) oraz 17 gatunków ryb rodzimych i 4 gatunki introdukowanych. Źródło: www.kpk.org.pl
Publikujący: Iwona Naliwajek,
data publikacji:
2006.10.02 10:37
|
|||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||
